Soms zit beweging niet in vooruitkijken, maar in samen terugkijken
Vorige week mocht ik een middag begeleiden rondom de evaluatie van de preventiemedewerkers in de scholen. Collega’s van Noorderpoort, Alfa, DC Terra en de gemeente samen aan tafel. Samen verschillende perspectieven en ruimte voor verschil.
Tijdens de start nam Liesbeth Wassenaar ons mee terug naar 2013. Een tijd waarin onderwijs en gemeenten nog gescheiden werelden waren. Samenwerken rondom de student was toen allesbehalve vanzelfsprekend.
Als je dat naast vandaag legt, besef je hoeveel er is veranderd. Samenwerken ís nu het vertrekpunt.
Misschien juist daarom was deze middag zo waardevol. Niet omdat we vooruit keken, maar omdat we stil stonden bij een eerlijke vraag: Doen we nog de dingen die bijdragen aan wat we ooit bedoeld hebben? Waarom doen wij dit? Of vraagt de praktijk inmiddels iets anders van ons?
Er is gesproken over verschillen tussen locaties, tussen stad en regio. Over wat goed werkt en waar het schuurt, maar steeds weer terug naar de bedoeling.
De rol van preventiemederwerker op de scholen is ontstaan vanuit een duidelijke intentie: Samen dichter bij de student staan. Bijdragen aan kansengelijkheid en meer perspectief.
En tegelijk blijft de vraag: Helpt dit nu nog steeds op die manier?
Wat ik sterk vond: Dat juist de mensen om wie het gaat, zelf aan tafel zaten en dus ook samen het gesprek voerden over hun eigen rol. Dat vraagt soms even vertragen en verduren om echt te luisteren.
Aan het einde waren reacties:
- “Wat fijn om even uit je eigen bubbel te zijn en andere perspectieven te horen.”
- “Wat fijn om elkaar zo te ontmoeten”
- “ Lastig om anders te kijken, omdat dit je wereld is”
Voor mij zit daar de beweging. Niet alleen in vernieuwen, maar in samen blijven kijken en jezelf afvragen “waarom” doen wij dit en werkt het nog of “hoe kan het anders".
